Mijn verhaal…

Er wordt weleens gezegd dat onze kinderen ons een spiegel voorhouden. En

inderdaad,in hun taal, in hun uiterlijk en in hun maniertjes zien we

kleine dingetjes van onszelf opduiken. De diepere betekenis van dit

gezegde  heb ik echter lange tijd niet begrepen.

 

Door de langdurig aanslepende ‘problemen’ met mijn kind ging ik op zoek

naar de geschikte ‘behandelmethode’ voor hem.(verschillende soorten

therapie geprobeerd, maar niets dat de oplossing bleek te zijn). Ik

voelde, zag en ervaarde dat hij blijkbaar dezelfde struggle meemaakte

als waar ik als kind ook mee worstelde.(me ‘anders’ voelen, gebrek aan

zelfvertrouwen, weinig aansluiting vinden bij andere kinderen, me niet

begrepen voelen,…) De tijd verstreek en ik werd steeds wanhopiger, ik

MOEST vermijden dat hij hetzelfde meemaakte als ik!!! Radeloosheid,

verdriet, onmacht, woede,…alles kwam ik tegen terwijl ik krampachtig

op zoek bleef DE oplossing, een manier om van hem een gelukkig kind te

maken. Dit MOEST stoppen want het duurde al véél te lang. Er moest toch

iemand zijn die HEM kon helpen…?!

 

Keer op keer botste ik tegen dezelfde dingen op, keer op keer hield mijn

zoon die spiegel voor maar ik begreep het nog steeds niet…

 

11 november 2015: ziekenhuisopname… Wapenstilstand nota bene!!! Ook

voor mij…die dag weigerde mijn lichaam dienst, of om onder de wapens

te gaan… Een staakt-het-vuren!!! Op dat moment besefte ik dat er

‘iets’ goed fout zat en dat het zo niet langer kon. Pas door

(letterlijk) stil te vallen, zijn mijn ogen stilaan opengegaan. Ik begon

met mezelf vragen te stellen: wat en waar was het fout gegaan, hoe was

het zo ver kunnen komen, wat wou mijn lichaam mij op dat ogenblik (en in

alle eerlijkheid t.o.v. mezelf op dat moment… de laatste jaren)

eigenlijk vertellen??? Ik ging op zoek naar antwoorden.

 

7 jaar voordien was ik aan de weet gekomen dat ik hoogsensitief ben,

mijn zoon is het ook. Ik heb er toen over gelezen en de herkenning die

ik daar in vond, deed me wel deugd. Er werd me veel duidelijk, echter

niet genoeg om er ‘bewust’ mee aan de slag te gaan. Ik deed daarna

‘gewoon’ verder zoals ik het gewend was…

 

Ik had een voltijdse job, ik moest er zijn voor mijn zoon en partner,

het huishouden,… Alles wat verwacht wordt om op een ‘normale’ manier

mee te draaien in de maatschappij. Stilletjesaan begon het bergafwaarts

te gaan met mijn lichaam (om nog maar te zwijgen van sommige andere

zaken!) en ik kreeg het steeds moeilijker om me staande te houden.

Extreme pijnen werden afgewisseld met periodes van totale uitputting. Ik

bleef op de been ‘dankzij’ de nodige medicatie om HET toch maar vol te

houden, om toch maar te ‘overleven’… Vanbinnen kwijnde ik weg zonder

dat ik het zelf ook maar in de gaten had. Ik wou mezelf niet geven en ik

bleef maar vechten… Tot op het moment dat mijn lichaam besliste in

mijn plaats, alsof het wou zeggen: HALT…Tot hier en niet verder!!!

Genoeg gestreden TEGEN jezelf, geef je nu maar over AAN jezelf.

 

Wat een ziekenhuisopname van 3 dagen was, is uiteindelijk een

ziekteverlof van een jaar geworden. (augustus 2016 diagnose CVS/

Fibromyalgie) Het is een jaar geworden van zelfonderzoek, mijn

antwoorden kreeg ik door te lezen en tot inzichten te komen. Hoe meer

antwoorden ik vond hoe duidelijker me alles werd. Er kwam een zekere

helderheid in mij en ik begon mij gaandeweg beter te voelen (fysiek). Ik

leek a.h.w. op weg naar mijn eigen ‘genezing’; de pijnen en uitputting

verminderden en hoe dichter ik bij de kern kwam, hoe beter het ook met

mijn zoon ging. (hoe meer ik met mezelf terug in verbinding kwam, hoe

meer mijn kind blijkbaar dezelfde transformatie doormaakte) Aanvankelijk

twijfelde ik nog, maar vanuit mijn omgeving kreeg ik ook diezelfde

positieve feed-back. Anderen merkten het dus ook op…

 

Eindelijk begreep ik nu de ware betekenis van de uitdrukking dat onze

kinderen ons een spiegel voorhouden…vanbinnen voelde ik nu de

volledige kracht van deze woorden.

 

Vanuit de stuurgroep werd me de vraag gesteld of ik misschien zin had om

iets te schrijven voor de blog i.v.m. betrokkenheid in de school in het

algemeen. (omdat dit onderwerp al verschillende keren aangehaald was en

het ook mee opgenomen is in het JAP) Ik voelde hier wel iets voor maar

twijfelde toch ook enorm (faalangst, schrik voor mogelijke

reacties,…). Ik heb echter de verantwoordelijkheid voor mezelf

opgenomen omdat ik over betrokkenheid en wat dit voor mij betekend kan

schrijven vanuit mijn gevoel, vanuit mijn ervaring. Ik heb hiervoor al

mijn twijfels en angsten opzij MOETEN schuiven (omdat ik via deze weg

mezelf kwetsbaar opstel), maar ik voel de noodzaak hiervan, om dit met u

allen te delen. Tijdens mijn ‘leerproces’ werd me duidelijk dat een

sterke wil alleen niet genoeg is om bepaalde dingen te veranderen. Pas

op het moment dat ik terug in verbinding kwam met mezelf en betrokken

was tot mezelf begonnen er allerhande zaken mee in transformatie te

gaan. Bij het begin van dit nieuwe jaar vind ik het dan ook een mooie

gelegenheid om aan allen van u een warme ‘oproep’ te lanceren.

 

We hebben al een mooie school, maar er is altijd plaats voor

‘vernieuwing’. (het ganse team is trouwens al een tijdje bezig met de

Fine-tuning voor de school!) Oprechte betrokkenheid naar elkaar en

verbondenheid met elkaar zijn trouwens opties waarover ieder van ons

beschikt, volgens mij, het is alleen een kwestie van er bewust mee aan

de slag te gaan. Als wij dit mooie voorbeeld kunnen doorgeven aan onze

kinderen, nemen zij dat mee in hun groei en ontwikkeling op weg naar

volwassenheid. Zij zijn immers de maatschappij van morgen, maar ze

bouwen nu hun fundamenten voor de rest van leven.

 

Als we rondom ons kijken is er veel pijn, verdriet en ellende. Ikzelf

kan de wereld niet veranderen, maar ik kan wel beginnen met datgene wat

ik belangrijk acht. Ik heb geen zin meer om mee te gaan in

onverschilligheid, ik blijf niet langer werkeloos toekijken en wachten

op de verandering. Ik ga met mezelf de verbinding aan om actief deel te

nemen aan de verandering en probeer zo het verschil te kunnen maken.

Niet alleen voor mezelf, maar ook voor de ander… Dit schrijven is de

eerste stap die ik zet in die richting. Het is maar een kleine bijdrage

maar misschien een stap in de richting om onze school een extra boost te

geven. Als ieder van ons een steentje legt, maken we SAMEN een stevig

bouwwerk voor onze kinderen. 11 jaar geleden was ‘De warmste week’ van

Studio Brussel onbekend, kijk nu naar wat een FANTASTISCH gebeuren dat

is uitgegroeid!!! Alleen veranderingen maken is moeilijk, SAMENWERKEN

met elkaar kan wel zijn vruchten afwerpen!!!

 

Dank u wel, Thimo, mijn lieve en wijze zoon, om me te tonen hoe ik

verder moest!!! Dank u, mijn CVS/ Fibro…Wat een mooi kado dat

uiteindelijk geworden is!!!

 

 

Met warme groet aan ieder van u, Linda

Advertenties

3 comments

  1. Hilde Daelemans · februari 10, 2017

    Mooi verhaal, recht uit het hart!
    Dankjewel Linda ❤

    Like

    • Linda Verhaert · februari 13, 2017

      Geen dank, lieve schat. Hopelijk kan het voor sommigen als inspiratie dienen want dat was mijn intentie…

      Liked by 1 persoon

  2. katrien Smeets · november 24

    dank aan het hele gebeuren met al die lieve mensen ervoor zen erachter ! joepie ik vond de BLOG en heb meteen een grote inhaalbeweging gemaakt: alles gelezen en ZEER GOEDGEKEURD! ik word er VROLIJK van.
    Katrien oma Sterre Rune

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s