Hoe beleefde Katrien, oma van Sterre, de grootouderdag…

Omdat Pasen net achter ons ligt, kunnen we het misschien beschouwen als spreekwoordelijk ‘vijgen na…’. Maar we vonden de tekst te mooi en oprecht om niet alsnog op onze schoolblog te posten. Veel plezier met het lezen van dit ‘impulsverslag’ van Katrien.

“Hallo Fabienne en al de andere collega’s, maar wat mij betreft vooral Jens,

hier een eerste impulsverslagje van mijn belevingen van vandaag, de grootouderdag.

Ik begin al met te zeggen dat ik met een zeer voldaan en vrolijk gevoel, naar huis ben gefietst. En dat lag zeker niet alleen aan het mooie weer… rondom mij zag en hoorde ik eigenlijk alleen maar zeer contente oma’s en opa’s.(én kinderen!)
Dat neemt niet weg dat we , gezien onze eigen voorgeschiedenis op school, toch met een zekere kritische ingesteldheid aan deze dag begonnen.
Nu mag je dan al, zeg maar jaren ,contacten hebben met deze school, een echte inleefdag zoals deze hadden we nog niet meegemaakt. Schitterend idee!

Je zag en voelde al van ’s ochtends dat iedere oma, opa die kon komen, erbij wouw zijn. Sommigen hebben inderdaad heel de dag meegemaakt, anderen sloten voor een halve dag aan en wellicht ook enkelen die even in en uit liepen. Maar daar kan ikzelf eigenlijk niks over zeggen. Ikzelf heb me mooi bij onze Sterre en dus in de klas van Jens genesteld. Al van de avond voordien stond mijn boekentas en pik nik klaar, met koek en stuk fruit zoals gevraagd. Ook mijn kleren en fiets waren voorzien op dit ‘event’ (mooi modewoord denk ik). En ik was op tijd! daardoor kon ik Sterre met zijn mama (mijn dochter) ook nog zien toekomen. Dan ging de bel en iedereen in de rij van zijn of haar klas. Hier was even wat verwarring want Gert, de voorzitter van onze stuurgroep zou ons verwelkomen. Hij deed dat dan uiteindelijk voor een handjevol oma’s, opa’s, terwijl het merendeel reeds verdwenen was met zijn kleinkind(eren) naar de klassen.

Een dag bij Jens in de klas: wat een openbaring! wat een uitdaging!
wat ikzelf aanvoelde als chaos, rommelig, drukte en verwarring , bleek voor de kinderen doodnormaal. ieder kent zijn taak en zijn rol of plek in de groep, en Jens moet alleen verwijzen naar gemaakte afspraken, taakverdelingen, en werkpunten die eerder op de week zijn besproken en in contracten vastgelegd voor ieder kind afzonderlijk én voor de groepsactiviteiten: werkteksten maken groepsronde voorzitten en verslaan en daarbij zeer intens rekening houden met mekaar. De bedoeling is dat alles rustig en gedisciplineerd gebeurt, met opsteken van hand, wachten, goed articuleren en positieve tips geven aan mekaar. Dat lukte aardig goed vandaag. Toch vraag ik me af of de stillere kinderen wel voldoende aan bod komen in dit systeem. Onze Sterre heb ik nauwelijks gehoord, evenals een aantal van zijn vriendjes.en het waren vandaag vooral enkele meisjes die zich hoe dan ook op het voorplan zetten. Mogelijks waren zij toevallig aan zet en ik hoop dat Jens daar een mooi evenwicht in kan maken, voor de meer ‘teruggetrokken kinderen’. Chapeau voor het engelengeduld en de voortdurende waakzaamheid die Jens aan de dag legde, om het geheel, in functie van het vooropgestelde leerplan toch actief te bewaken.voor zo’n verscheiden groep 3de en 4de leerjaar is dat niet vanzelfsprekend! Mijnheer Freinet zou fier zijn! Gelukkig was er wel de middagpauze want dan kon iedereen naar buiten en dat is toch ook ‘Freinet’ denk ik dan. Met enkelen, hebben we’ gekubd’: eerst wonnen de kinderen uit de 2de graad en daarna de volwassenen, maar dat spel was nog niet uitgespeeld toen de bel ging.

Wat een fijne vrolijke bende daar op die prachtige natuurspeelplaats! Elk kind kan naar believen spelen waartoe het zich aangetrokken voelt. En de leeftijden lopen zo door elkaar, als is het een grote familie! ontroerend, en zeker vandaag met wij, oma’s,opa’s daartussen: fier, blij hoopvol maar toch ook een beetje bekommerd om ‘onze toekomst’ die daar zo vrij en blij kan en mag spelen en school lopen.
Dan, namiddag mocht ik mee gaan zingen met de ‘Betty’s’ in de kerk van Oosterlo: ook weer een hele beleving, samen met 4 meisjes uit Jens klas.Wat een mooie samenwerking en vreugdevolle troostende energie voor mensen aan de zijlijn, onze dementerende voorgangers. Terug in de klas gaf ieder die wilde nog eens zijn waardering over de voorbije schooldag. Zowel kinderen als volwassenen.

Dankbaar zijn we zeker, dat bleek uit de laatste ronde als de grootouders hun tevredenheid uitdrukten. Het is zeker voor herhaling vatbaar. En 2 februari is eigenlijk een leuke datum: maria lichtmis, het licht komt er weer aan. En buiten stond de mama van Wiebe en Stien ons te verrassen met pannenkoeken.
Misschien een tip voor onszelf voor volgend jaar?

Nog één bedenking, Fabienne: het was druk, chaos bij momenten, rommelig in het weg en weer geloop, maar IEDEREEN TELT HIER MEE, en niet alleen in mooie woorden, neen, het zit echt in het systeem ingebakken.
Voor toekomstige profs en of wetenschappers is de uitdaging wellicht te weinig en het tempo te traag maar misschien ligt hierin juist dé uitdaging voor de ontwikkeling in deze geglobaliseerde wereld: we zijn verplicht om de ,toekomst samen te maken.

Katrien Smeets, oma Sterre”

Advertenties