Ode aan de atypische schoolpoort van De Steltloper.

De schoolpoort; een fenomeen dat sowieso je leven insluipt vanaf het moment dat je kind naar school gaat. Het gegeven ‘je kind afzetten aan de schoolpoort’ kan bij ons gelukkig worden verschoven naar de speelplaats, piramide, zelfs tot in de klas. Dit afhankelijk van wat jij en je kind(eren) het fijnste vinden en naargelang je als ouder tijd hebt.

Ik ben zelf mijn metekindje vroeger vaak gaan afzetten aan haar schoolpoort, met een kusje en een zetje in de rug wandelde ze over een eindeloze stenen speelplaats naar een troosteloos afdakje. Echt gelukkig werd ik daar niet van, zij ook niet. Het viel me ook telkens op dat daar steeds heel afgeborstelde mama’s stonden te wuiven. Ook ’s avonds kwamen die even perfect en goed op tijd weer klaar staan aan de schoolpoort om over hun kinderen tegen elkaar te babbelen. Ik stond dan als outsider te luisteren naar al die verhalen over hun perfecte kinderen, met perfecte resultaten, de perfecte man die ze allemaal hadden en het perfecte weekend waar ze samen weer zo van hadden genoten. Ik was best wel verbaasd dat dit ‘perfecte’ leven bestond en dacht dus ook dat dit geen utopie was, maar iets dat heel normaal was. Toen de bel ging, stond iedereen te wachten met bijhorende perfecte glimlach op al die ‘perfecte’ kinderen.

Toen kreeg ik enkele jaren later zelf kinderen. Zowel in de winkel, op mijn werk, bij de onthaalmoeder, was ik lang niet de afgeborstelde versie van mezelf meer. Ik was ook al snel bewust van het gegeven dat de ‘perfecte’ ouder niet bestaat en dat opvoeden best wel wat uitdagender is dan dat me ooit werd voorgespiegeld. Terwijl al mijn vriendinnen tegen elkaar stoeften dat hun kinderen meteen doorsliepen, was ik de enige die durfde toegeven dat bij ons elke nacht een uitputtingsslag was. Terwijl al die andere peuters zo rustig zichzelf konden amuseren, liep ik nog rond met een peuter in een draagzak die enkel echt gelukkig was als hij zo nabij mocht zijn. Vergelijken en adviezen zoals ‘je verwent hem misschien te hard’ hebben me nooit een stap vooruitgeholpen, integendeel. Gelukkig bleef ik trouw aan mijn gevoel en wat goed voor de kinderen voelde. Maar ik greep vaak terug naar het beeld van die ene schoolpoort en begon toch soms te twijfelen waar het bij mij misliep. Ik was veraf van ‘perfectie’: ik verloor zeker al wel eens mijn geduld, mijn stemvolume ging al wel meer dan ik wenste de hoogte in, ik was moe en had helemaal geen zin om me mooi te maken (en al zeker niet voor een schoolpoort!), ik had absoluut niet elk weekend het gevoel dat het een toppertje was, … Wat deed ik dan toch verkeerd?

Niets, bleek het antwoord te zijn, ik deed helemaal niets verkeerd. En dat bevrijdend antwoord, kreeg ik aan onze eigen schoolpoort. Ik kreeg het van een mama die ook moe was, die een rampzalige ochtendrush had overleefd, die net als ik had geroepen op haar kinderen en die daar geen prettig gevoel aan over had gehouden, net als ik. Ineens werd het me duidelijk dat al die andere ‘perfecte’ verhalen misschien niet altijd zo waarheidsgetrouw waren geweest. Dat andere schoolpoorten een andere code hebben dan de onze. Want bijna alle mama’s van de klas van onze kinderen, de ouders waar ik mee in de stuurgroep zit, de ouders waarmee ik al eens een babbeltje heb gedaan, zijn even imperfect als ik, net als onze kinderen. En ik vind dat fantastisch en geweldig bevrijdend!

Ik ben zo blij en gelukkig met onze ‘schoolpoort’. We kunnen onze kinderen en onszelf bekijken vanuit een heel menselijk en realistisch beeld. Die realiteit is een versie van mogelijkheden en beperkingen, kansen en gemiste kansen, liefde en frustratie, toegeven en aanvaarden, stilstaan en weer vooruitgaan, vloeken en zalven, echt zijn en dus ook imperfect zijn.

Bij ons wordt er niet raar gekeken als je niet opgetut aan komt wandelen, maar krijg je wel een welgemeend complimentje als dat wel eens is. Bij ons kijkt niemand raar als je kind een eigen tenue bijeen heeft gekozen, maar vinden we het geweldig dat dat kind zichzelf durft en kan zijn. Bij ons wordt er toegegeven dat vrijdagavond er eentje is om best op de tippen van je tenen te lopen, maar ook dat je niet genoeg knuffels kan geven als het afscheid wat moeizamer verloopt. Bij ons durven we te zeggen dat het niet altijd even makkelijk gaat, maar durven we ook hulp te vragen en zien we dat niet als een schande. Bij ons is het af en toe chaos en luidruchtig, maar ook heel gezellig en warm.

Aan alle ouders die dus eerlijk zijn over hun eigen imperfectie, beperkingen, de perikelen thuis, de opvoedingsvraagstukken… een welgemeende dankjewel. Jullie maken de realiteit zoveel aangenamer te dragen. Jullie zorgen ervoor dat ik me minder alleen voel, en dat ik ook ‘maar’ een mama ben die gewoon haar best doet en dat dat niet altijd de garantie tot succes is. Samen maken we ons eigen stukje wereld en de wereld van onze kinderen eerlijker en echter, en dat is veel waard de dag van vandaag. En trouwens, onze kinderen hebben meer aan een eerlijke en gelukkige ouder, dan een perfecte ouder!

 

warme groet, Bieke.

Advertenties