Hoe jouw kind een spiegel voor je is…

“Jij bent net zo koppig als je vader!” “Oh, dat heeft hij van mij!” “Dat doet jouw mama ook altijd!”…

Iedereen herkent deze uitspraken. Kinderen lijken nu eenmaal op hun ouders en dan heb ik het niet alleen over het uiterlijk. Kinderen hebben vaak dezelfde handelingen, reacties, emoties… als papa of mama. Je herkent jezelf in je kind en soms kan dat best confronterend zijn. Wanneer je dochter met de poppen speelt en roept: “En nu ga je je bord leeg eten, het is de laatste keer dat ik het zeg!”, dan hoor je jezelf roepen. Best moeilijk, toch?

Misschien vind je het vanzelfsprekend dat je dochter of zoon op jou lijkt. “Ah, maar ik kon vroeger ook niet goed rekenen. En mijn moeder was ook geen rekenwonder…” Zo wordt een ‘gebrek’ een vaststaand feit. Het is nu eenmaal zo, er is weinig aan te veranderen.

Maar wat als je kind met zijn/ haar gedrag jou iets komt vertellen? Wat als jouw kind jou toont waar het schoentje wringt?

Wellicht heb je al eens gehoord dat kinderen dingen ‘spiegelen’. Maar wat betekent dat nu juist? Wel, kinderen zijn supergetalenteerd in het aanvoelen van jouw verdriet, boosheid, twijfels, behoeften, onzekerheden… kortom, jouw energie.

Hoe gebeurt dit? Jouw kind gaat jouw leefwereld binnen zoals in een speelgoedwinkel. Er staan rekken met uitgepakte, gebruikte spulletjes, maar er staan ook ingepakte ‘kadootjes’. Jij hebt die goed ingepakt en weggestoken omdat ze te pijnlijk, te confronterend zijn. Natuurlijk wordt jouw kind aangetrokken tot die mooie, ingepakte kadootjes. Ze openen die pakjes en trekken al die goed opgeborgen emoties in hun systeem binnen. Elk kind doet dit, uiteraard onbewust. Maar waarom doet jouw kind dat?

Omdat je kind jou ongelooflijk graag ziet, wil het dat jij gelukkig bent. Maar hoe kan zo’n klein kind er nu voor zorgen dat zijn/ haar mama of papa gelukkig is? Dat doet het op de enige manier waarop het dit kan: door jou te tonen waar jij tegenaan loopt. Je kind toont dit door onhandelbaar te zijn, boos te worden, ‘nee’ te roepen, steeds buik-of hoofpijn te hebben, niet te ‘kunnen’ lezen of rekenen…

Wat het hiermee wil zeggen is voor jou als ouder misschien moeilijk te achterhalen. Vaak moet je wat je kind spiegelt letterlijk nemen. Enkele voorbeelden (met een mogelijke verklaring):

– Je kind kan niet rekenen. à Kijk eens of jij op jezelf kan rekenen. Of misschien ‘cijfer’ jij jezelf wel weg?

– Je kind zegt steeds ‘nee!’. à Kan jij nee zeggen? Of doe jij steeds alles voor de ander?

– Je kind heeft steeds hoofdpijn. à Waar zit jouw hoofd ‘vol’ van? Wat spookt er door je hoofd?

– Je kind heeft vaak buikpijn. à Wat ligt er op je maag? Wat kan jij niet verteren?

– Je kind slaapt heel slecht. à Waar lig jij wakker van? Of welk stuk van jezelf heb jij te slapen gelegd?

– Je kind is ‘verslaafd’ aan spelletjes op tablet of smartphone of zit steeds achter de tv. à In welke ‘beelden’ van vroeger zit jij nog vast?

Misschien vind je het moeilijk om te horen dat jouw kind jouw onopgeruimde ‘troep’ binnen pakt. Bedenk dan even dat jij evengoed die onverwerkte dingen hebt overgenomen van jouw ouders en zij van hun ouders…

Stel je jezelf de vraag: “Hoe kan ik maken dat mijn kinderen dit zo min mogelijk moeten meemaken?” Wel, kinderen hebben voorbeelden nodig van mensen die bij zichzelf blijven. Kinderen hebben nodig dat jij bij jezelf blijft, dat jij jezelf bent. Hou dus van elk stukje van jezelf, ook van de moeilijke stukken! Hou dus voortaan je ‘lastige’ emoties niet meer verborgen. Erken ze en laat je kind weten dat jij dat verdriet, die boosheid, die onzekerheid… zelf wel aankan. Zo hoeft jouw kind het niet meer voor jou te spiegelen. Mooi toch?

Heb je nog vragen over dit onderwerp? Je kan me hier steeds over mailen of aanspreken!

Hilde Nuyts

Zorgjuf in de Steltloper

hilde.nuyts2@telenet.be

 

 

 

Reactie Gert:

Het begrip spiegelen is niet nieuw meer. Er worden zelfs cursussen over gegeven. Maar als we dit lezen zoals het artikel van Hilde op onze blog kijken we toch vol ongeloof. Hoe hard ik er nu in geloof, ik weet nog dat toen ik hier eerst over hoorde toch m’n bedenkingen had. Is dit niet wat ver gezocht?  Maar ondertussen heb ik hier al wat ervaring mee en zoals steeds moet de gedachte eerst wat rijpen. En een aantal confrontaties meemaken. Eerst was die bewustwording er niet. Maar stilaan groeit het besef toch dat het waar kan zijn.  En waarom is het dan zo moeilijk om dit in te zien? Natuurlijk omdat het altijd om je blinde vlekken gaat die je kinderen je tonen. En die wil je natuurlijk zo lang mogelijk verbergen en ontkennen. Omdat ze té pijnlijk zijn. Een normaal proces. Tot je gedwongen wordt om het te geloven door een aantal ervaringen. Ik verzeker je: dan is het nog pijnlijk en durf je nog hard tegen te stribbelen en ertegen te vechten. De vinger naar je kind wijzen. Maar je weet dat jezelf voor de gek houdt. En dan besef je: dat kind geeft me een spiegel en hoe confronterend ook, het is een geschenk.

Advertenties